Hoe het begon:
Zondagochtend laten we zoals altijd de honden in onze tuin. Het is een grote tuin, met daar naast en achter een kleine appelboomgaard/ weide. Aangrenzend aan die weide begin het bos. We wonen in een van de laatste huizen aan de rand van een klein stadje midden in een groot natuurgebied. Prachtig gebied met een grote variatie aan wilde dieren.
Als het etenstijd is voor de honden valt het ons op dat we er een paar missen. De twee grootste hongerlappen staan niet klaar bij het uitdelen van de bakken. Dat is raar, als die hun ontbijt willen missen is er echt iets heel ongewoons aan de hand. Mijn man loopt de tuin in en roept me met iets wat paniek in zijn stem. “Kom gauw, er ligt een gewond hert in de tuin”. Laten we zeggen, dieren zijn meer mijn ding, m’n man heeft andere kwaliteiten.
Er lag inderdaad een hert in de tuin, geen ree maar echt een groot vrouwelijk hert, gewond was nogal lichtjes ingeschat… Het hert was voor ongeveer de helft opgegeten en leefde (gelukkig) niet meer. Goed.. en nu?.. Honden binnen en aangezien ik hier ook geen ervaring mee heb de plaatselijke politie maar gebeld met de vraag wat ik doen moet en wie ik het beste bellen kon. “Een wat ligt er in de tuin? Oh… oke… ja we komen..” 10 minuten later, telefoon. “We komen toch niet, de jachtopziener komt”
De jachtopzieners kwamen even later aanrijden. Eerst nog grappend “u weet zeker dat het geen ree is?” Nee mevrouw en meneer het is echt een hert en ze is half opgegeten. Je zag ze denken, nou dat zal wel meevallen. Toen ze dichterbij kwamen werden hun ogen groter en de verbazing ook. Jeetje.. Dit hebben we zo nog niet gezien. Zwijgzaam namen ze het hert op. Ze durven niet echt uitspraken te doen en zijn erg voorzichtig met wat ze zeggen. Achteraf begrijpelijk aangezien de wolvendiscussie behoorlijk verhit is, maar zo ver was ik op dat moment nog niet om me dat te beseffen.
De conclusie was er was teveel hert weg om door 1 dier opgegeten te worden. De buit eigenlijk te groot voor een Lynx. Voorzichtig gevraagd of het een wolf kon zijn. Ja dat was wel goed mogelijk, maar zeker wisten ze het niet. Maar ook voor 1 wolf was er toch wel heel veel opgegeten. DNA afname was helaas niet meer mogelijk. Onze honden waren in de tuin geweest en hadden het hert besnuffeld en vermoedelijk ook aan gelikt, maaginhoud gegeten. ! Van de honden heeft de hele dag gelukzalig gekeken en liet af een toe een naar hertenmaaginhoud stinkende boer.
We hebben op dat moment besloten om het karkas iets te verslepen. We konden het niet laten liggen omdat we anders de honden niet meer in de tuin konden laten en ja een ontbindend hert wil je ook liever niet in je tuin hebben liggen. Dus naar het veld naast ons huis gebracht en een wildcamera opgesteld om te kijken of de dader wellicht terug zou keren. In de 3 dagen daarna kwam er vanalles maar geen groot roofdier die als dader aangemerkt kon worden. Vosjes deden zich tegoed aan de resten en zwijnen kwamen kijken.
Dag 3 werd de stank zo overweldigend dat het echt niet meer kon. De buurman zei “heel leuk je project maar echt de stank is niet te harden”. Dus besloten het karkas naar de bosrand verder weg te verplaatsen en daar de natuur zijn werk te laten doen.
De camera hebben we laten hangen zodat we het nog een tijdje in de gaten konden houden. Wat volgt was een mooie reis door de natuur.
